M*ColorfuL*LifE

...สวัสดีปีใหม่ 2551 จ้า...

  ((ผ่านมา1 อาทิตย์แว้วววว))

ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของทุกคนนะจ๊ะ ไม่เจ็บไม่จนนะกั๊ป

แอมหายไปหัดปลอกสับปะรดมาเกือบปี หุ หุ

ทุกคนคงสบายดีเนอะ

แอมเพิ่งสอบกลางภาคเสร็จกั๊ป...เรียนมหาลัยนี่มันระเบิดโลกไปเลย

ทั้งงาน ทั้งสอบ ไม่ได้หยุดเลย

เห้อ.......................

 ปีใหม่ไปทำอะไรกันมาบ้างอ่ะคะ???

 แอมไปเที่ยวสวนผึ้งมา (เพราะบ้านแอมอยู่สวนผึ้ง อิ อิ)

 กลับไปอยู่กะพ่อ กะแม่มา"

อืมพูดถึงแม่....

 แอมนะโดนแม่บ่นตั้งแต่ต้นปีมาสามปีติดกันแล้วเนี่ย...เป็นไรมากป่าวก็ไม่รุ

เห้อ....

เมื่อวันเสาร์ แอมไปทำบุญมา...วันที่สวนผึ้งวัดหนึ่งเค้ามรการสร้างพระ"

ไอ้เราก็คิดว่าพระเล็กๆ แบบเอาทองตักใสแบบไรเงี๊ย

 โหที่ไหนได้พระองค์ใหญ่มาก........

 ((พอแร๊ะมาเกริ่นๆไว้แค่นี้แหละ หุๆ เดี๋ยวเรียบเรียงกับเลือกภาพเสร็จแอมจะมาอัพให้ดูนะคะ...

ขอบอกๆทั้งชีวิตไม่รู้จะได้สร้างอย่างนี้กี่ครั้ง หุ หุ))

((ของขวัญปีใหม่ให้เพื่อน exteen นะกั๊บ ^^)) ^

---เคยปอกสับปะรดกันไหมครับพี่น้อง???---

มีตารอบตัว---เอิ้วๆๆๆ...มีตัวรอบตา---อิ้วๆๆๆ

ฮูลา~ฮูลา

สับปะรด"----สับปะรด

เปรี้ยวก็จิ้มเกลือ...หวานก็จิ้มเกลือ

ตึ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆ

ถ้าไม่มีเกลือ....ก็ไม่ต้องจิ้ม

จัดการเลย------จัดการเลย

มีใครไม่เคยฟังเพลงนี้...หรือว่ายังร้องเพลงนี้ไม่เป็นอ่ะป่าวค่ะ???

ถ้าเคยฟัง...เคยลิ้มรสหวานอมเปรี้ยวของสับปะรดกันมาแล้ว....

คุณ+++เคยอยากลองปอกมันดูไหม???

ถ้าคุณยังไม่เคย...เด่นนภาเสนอให้ลองงงงง-----ซ๊า

แล้วจะรู้ว่ากว่าจะได้ "จัดการเลยๆ" เนี่ย....มัน---อื๊ม---ขนาดไหน

เด่นนภาได้พิสูจน์ด้วยตนเองแล้วว่า...โอ้วพระเจ้าไอ้จ้อนมันยอดมากกกกกกกกกก"

คือแบบว่านะ....แม่แอมปอกให้แอมกินสองลูกไง (แบบมินิ) ก็แป๊ปเดียวก็ฟาดเรียบ

แม่ก็บ่นๆว่ามันปอกยาก

"...แค่นี้ต้องบ่นด้วยปลอกให้ลูกกินนิดๆ หน่อยๆ มันจะไปยากอะไรมากมายว่ะ..."

(แอบคิดในใจคร๊า...คิดเสียงดังเดี๋ยวโดนแม่ด่า)

นั่นแหละๆ...เลยทำให้วิญญานแห่งความเป็นลูกผู้หญิงบอกกับตัวเองว่า

"แกก็ต้องปอกได้"

ว่าแล้วก็จัดการถือมีดอันบักควายมาก...ถือสับปะรดมาสองหัว

ตั้งเขียง!!! (เออเอากะแอมเดะ...ปอกสับปะรดต้องตั้งเขียงอ่ะ)

นั่นแหละแม่มาเห็นตอนแรกแม่แบบว่า...อืมลูกกุ" ทำไปได้

แม่ก็เลยสอนปอก...ตอนแรกหงุดหงิดมาก

แม่ทำให้เกือบทั้งลูก...มันไม่ภูมิใจ

เลยเอาลูกใหม่มาปลอกอีก...แม่เห็นไม่เข้าท่าเลยทำเองดีกว่า

........................งืม.........................เราต้องรอโอกาสที่แม่ไม่อยู่...สับปะรดจะเป็นของเรา

และแล้ววันนี้ก็มาถึง...วันที่มีเพียง แอม"---สับปะรดแบบมินิหกหัว---มีด และอุปกรณ์คู่ใจ "เขียง"

ได้โอกาสอย่ารอช้า...แอมก็เลยหยิบสับปะรดมาอย่างมั่นใจ

แล้วจัดการตัดหางแหลมๆของมัน (ลักจำแม่มา)

แล้วก็ทำแบบที่แม่ทำ...แต่ทำไมตาสับปะรดของแอมมันลึกแปลกๆหว่า

แอมพยายามอีกคร๊า...อยากบอกว่าสามลูกแบบมินิ

ได้สับปะรดสำเร็จรูปมาเพียงหนึ่งจานใหญ่เท่านั้น

แอมเลยแพ็คให้แม่ทำยุญไปหนึ่งห่อ

แบ่งให้ปู่กินไปห้าชิ้น"----หลอกให้พ่อกิน

พ่อบอกอร่อย--(ภูมิใจ...ทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวกับอิวิธีการปอกเลย))

เนี่ยไม่มีไรจะอัพ

มาอัพเรื่องสับปะรดลูกแรกในชีวิตนี่แหละ

ของเค้าทำยากจริง...จะกินกันทีอมไว้นานๆ นะจะได้รู้ว่ามันเค็มๆ(ขี้มือคนปลอก)ยังไง

บะบาย...จุ๊บๆ

ปล--------------------" ไร้สารจริงๆ เลยฉ๊าน

------------------"ใครติดอักษร ศิลปากรมาคุยกันได้นะคร๊า

--------------"แอมจะเป็นพี่ปีสองแว้วนะ

----------"คิดถึง...ตัวเหมือนเดิมนะ...อยากเป็นผู้หญิงที่ดีของตัวเอง (>///<)

บ้าไปแว้วตู

การรอคอย

ใครบางคน...ที่มีค่าพอให้รอคอย
ก า ร ร อ ค อ ย...เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็นเท่าตัว...
จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ

เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทน
ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่

ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น...
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า
คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น...
ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรรมดา
และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า

เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล
...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
...ที่มีค่าแก่การรอคอย.

รูปสวย @ ร้านมิลค์บาร์

...คิดถึงพี่ตั้ม...

edit @ 2007/03/25 12:55:21